Storythai

26     Jul    2007

เมื่อคืนวันพุธที่ 25 กรกฎาคม 2550 ชั้นกลับจากงานศพย่า ประมาณห้าทุ่ม เหนื่อย !! ง่วงจริงๆ แต่นอนไม่หลับเลยเปิดเพลงฟังมีแต่เพลงเศร้าและให้กะลังใจ จนตี 1 ชั้นเลยส่งข้อความไปหาเธอมันเป็นการติดต่อครั้งแรกที่ชั้นตัดสินใจเริ่มมันเอง อย่างที่เจ๊หลินบอกนั่นแหละว่าชั้นหนีความจริงอยู่รึป่าว มันเป็นสิ่งที่ชั้นปฏิเสธมาตลอดว่า ไม่ แค่ชั้นขอหยุดพักอยู่ตรงที่ๆเดิมสักพักพอหายเหนื่อยหรือพร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะกลับมาเอง แต่จน 4 เดือนแล้วที่ชั้นและเธอไม่ได้หันหน้ามาคุยหรือเคลียอะไรกันเลย ตกลงว่าเรายังรักกันอยู่ไหม ชั้นไม่รู้ว่าเธอไปมีคนนั้นมันเพราะอะไรเพราะรักจริงๆใช่มั้น ชั้นอยากรู้อะไรๆมากมายจากปากเธอ แต่ถึงอยากรู้มากขนาดไหนชั้นก็ไม่อยากถาม ชั้นกลัว กลัวคำตอบหรอ กลัวอะไรล่ะ กลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องรับรู้ และชั้นก็หนีสิ่งที่สงสัยและอยากถามเธอมาตลอด 4 เดือน และมันคงถึงเวลาแล้วที่ชั้นจะพร้อมที่จะรับฟังรับรู้ในสิ่งต่างๆที่เป็นเรื่องจริง และไม่ว่าสิ่งที่ชั้นจะได้ยินมันจะเป็นอย่างไรชั้นต้องทำใจรับมันให้ได้เลยใช่มั้ย ชั้นจะได้รู้สักทีว่าชั้นควรจะทำตัวอย่างไรต่อไปดี แต่แค่อีกนิดเดียว ชั้นขอเวลาอีกแค่นิดเดียว ขอให้ผ่านงานศพย่าชั้นไปก่อนนะแล้วชั้นจะเป็นคนเริ่มทุกสิ่งทุกอย่างเอง  

และบทแรกมันเริ่มแล้ว.

 ชั้นใช้เบอร์ใหม่ส่งข้อความไปว่า.

สบายดีนะ..ดูแลตัวเองดีๆมากๆนะดูแลคนนั้นด้วย แล้วจะไปหาเมื่อหายดีแล้ว เจอกัน

ชั้นเป้นห่วงเธอและพี่สาวคนนั้นด้วยความบริสุทธิ์ใจเท่าที่จะรับรู้สึกมันได้มากที่สุด หลังจากที่ชั้นส่งไปชั้นก็นอนไม่หลับจนตีสามจึงหลับไป เจษไม่ได้โทรกลับมาหาเบอร์ที่ส่งข้อความแปลกๆนี้มา อาจเพราะนอนหลับหรือครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับความหมายของข้อความนั้นดี

คุณว่าเขาจะรู้มั้นว่าข้อความนั้นจะเป็นของชั้น

ชั้นอยากให้เค้ารู้เองโดนที่ชั้นไม่ต้องลงชื่อ

 ชั้นไม่ได้อยากให้เธอเลิกโทรหาเขา

ชั้นไม่ได้อยากให้เจ๊คนนั้นเสียใจ

ชั้นไม่ได้อยากให้ทั้งสองคนต้องมาเสียใจเพราะชั้น

ชั้นไม่ได้อยากเป็นส่วนเกินรึอะไรทั้งนั้น

ชั้นไม่อยากเจ็บปวดทุกวันๆอย่างไม่หายสักทีเหมือนชั้นยังต้องรออะไรบางอย่างอยู่

ชั้นพร้อมชั้นอยากจะรู้แล้วว่าชั้นยังมีสิทธิ์รออยู่มั้ย

จะอะไรก็ตามชั้นก็จะไม่ทนที่จะทุกใจไปทุกๆวันอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งหนีเท่าไหร่มันก็ไม่ได้ไปให้พ้นจากใจชั้นได้เลย

มันกลับยิ่งตามชั้นมาไม่พ้นเสียที

ชั้นเผลอตื่นมาด้วยเสียงโทรศัพท์ในเวลา 6 โมงเช้า เป็นเบอร์ตู้ คือเบอร์ 0384385xx ชั้นรู้เลยว่าต้องเป็นเธอต้องเป็นเบอร์ที่สัตหีบ ชั้นรู้ชั้นตัดสินใจครู่หนึ่งก็รับแต่ชั้นไม่พูด เธอจึงพูดมาว่า...

ฮัลโหล.....ฮัลโหลครับ

ชั้นเลยรีบวางสายเพราะชั้นรู้แล้ว

ใช่เสียงเธอจริงๆด้วยเสียงของเธอเปลี่ยนไปเธอต้องผอมลงแน่ๆเลยหรือว่าเธอไม่สบายเสียงเธอเยือกเย็นเรียบๆ ชั้นขอโทษ ขอโทษที่ชั้นไม่พูดไป

แล้วสักพักเธอก็ใช้เบอร์เดิมโทรมาอีก ชั้นไม่รับมัน ชั้นขอโทษ

หลังจากนั้นชั้นนอนต่อกว่าจะหลับก็เล่นเอาคิดมากเหมือนกัน

แล้ประมาณ 9 โมงเธอก็ใช้เบอร์ของเธอโทรมา เบอร์ 081 ชั้นขอโทษนะคะชั้นอยากรับมากเลยนะใช่ไม่อยากพียงแค่กดชั้นก็จะได้คุยกับเธอแล้วทำไมวะ ทำไมไม่กด

แล้วเธอก็ใช้เบอร์ 085 โทรมาเป็นระยะจนถึง 10 โมง ประมาณ 4 5 สาย ชั้นไม่รับ ชั้นขอโทษนะตัวเอง แล้วชั้นก็เลยนอนไม่หลับเลยตื่นไปหาหมอ แล้วตัวเองก็โทรมาอีกตอนที่รอหมอดูแผล

 ชั้นไม่รับ  ขอโทษ.....................

แล้วชั้นก็ไปซื้อรองเท้าแตะจะเอาไว้ใส่งานพระราชทานเพลงศพย่าที่ดูสุภาพๆ เพราะเท้าพันแผลไว้ยังไม่หาย เลยใส่รองเท้าคัทชูไม่ได้ เธอโทรมาตอนบ่ายโมง อีกชั้นไม่รับ แย่จริง ชั้นมีเหตุผล ชั้นไม่ต้องการคุยกันและไม่เห้นหน้าถ้าชั้นจะต้องคุยกับเธอ ให้รู้ทุกอย่างในสิ่งที่ชั้นอยากรู้ตลอดเวลา 4 เดือน ชั้นไม่ต้องการโทรศัพท์ ชั้นต้องการที่จะเจอเธอเอง ชั้นขอเวลาไงคะ

แต่ชั้นพร้อมแล้วที่จะรับรู้แค่ขอให้ผ่านงานศพย่าชั้นไปก่อนนะคะ

แล้วชั้นจะไปหาเธอเองชั้นจะรับฟังทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นอยากรู้ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไร ชั้นไม่อาจรู้เหมือนกันว่าใจเธอให้คนนั้นเพราะรักจริงๆหรือว่าแค่น้อยใจชั้น ชั้นไม่รู้เลย ไม่รู้ แต่ชั้นจะต้องรับทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้นะคะ และไม่ว่าจะยังไงชั้นก็ต้องบอกบางอย่างกับเธอแม้จะต้องจากก็ตามว่า

....รัก

ชั้นไม่อยากร้องไห้อีกแล้วขอเถอะค่ะ ฟ้า.....

ให้จบความเจ็บปวดนี้เสียทีนะคะ

26     Jul    2007

เมื่อคืนวันพุธที่ 25 กรกฎาคม 2550 ชั้นกลับจากงานศพย่า ประมาณห้าทุ่ม เหนื่อย !! ง่วงจริงๆ แต่นอนไม่หลับเลยเปิดเพลงฟังมีแต่เพลงเศร้าและให้กะลังใจ จนตี 1 ชั้นเลยส่งข้อความไปหาเธอมันเป็นการติดต่อครั้งแรกที่ชั้นตัดสินใจเริ่มมันเอง อย่างที่เจ๊หลินบอกนั่นแหละว่าชั้นหนีความจริงอยู่รึป่าว มันเป็นสิ่งที่ชั้นปฏิเสธมาตลอดว่า ไม่ แค่ชั้นขอหยุดพักอยู่ตรงที่ๆเดิมสักพักพอหายเหนื่อยหรือพร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะกลับมาเอง แต่จน 4 เดือนแล้วที่ชั้นและเธอไม่ได้หันหน้ามาคุยหรือเคลียอะไรกันเลย ตกลงว่าเรายังรักกันอยู่ไหม ชั้นไม่รู้ว่าเธอไปมีคนนั้นมันเพราะอะไรเพราะรักจริงๆใช่มั้น ชั้นอยากรู้อะไรๆมากมายจากปากเธอ แต่ถึงอยากรู้มากขนาดไหนชั้นก็ไม่อยากถาม ชั้นกลัว กลัวคำตอบหรอ กลัวอะไรล่ะ กลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องรับรู้ และชั้นก็หนีสิ่งที่สงสัยและอยากถามเธอมาตลอด 4 เดือน และมันคงถึงเวลาแล้วที่ชั้นจะพร้อมที่จะรับฟังรับรู้ในสิ่งต่างๆที่เป็นเรื่องจริง และไม่ว่าสิ่งที่ชั้นจะได้ยินมันจะเป็นอย่างไรชั้นต้องทำใจรับมันให้ได้เลยใช่มั้ย ชั้นจะได้รู้สักทีว่าชั้นควรจะทำตัวอย่างไรต่อไปดี แต่แค่อีกนิดเดียว ชั้นขอเวลาอีกแค่นิดเดียว ขอให้ผ่านงานศพย่าชั้นไปก่อนนะแล้วชั้นจะเป็นคนเริ่มทุกสิ่งทุกอย่างเอง  

และบทแรกมันเริ่มแล้ว.

 ชั้นใช้เบอร์ใหม่ส่งข้อความไปว่า.

สบายดีนะ..ดูแลตัวเองดีๆมากๆนะดูแลคนนั้นด้วย แล้วจะไปหาเมื่อหายดีแล้ว เจอกัน

ชั้นเป้นห่วงเธอและพี่สาวคนนั้นด้วยความบริสุทธิ์ใจเท่าที่จะรับรู้สึกมันได้มากที่สุด หลังจากที่ชั้นส่งไปชั้นก็นอนไม่หลับจนตีสามจึงหลับไป เจษไม่ได้โทรกลับมาหาเบอร์ที่ส่งข้อความแปลกๆนี้มา อาจเพราะนอนหลับหรือครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับความหมายของข้อความนั้นดี

คุณว่าเขาจะรู้มั้นว่าข้อความนั้นจะเป็นของชั้น

ชั้นอยากให้เค้ารู้เองโดนที่ชั้นไม่ต้องลงชื่อ

 ชั้นไม่ได้อยากให้เธอเลิกโทรหาเขา

ชั้นไม่ได้อยากให้เจ๊คนนั้นเสียใจ

ชั้นไม่ได้อยากให้ทั้งสองคนต้องมาเสียใจเพราะชั้น

ชั้นไม่ได้อยากเป็นส่วนเกินรึอะไรทั้งนั้น

ชั้นไม่อยากเจ็บปวดทุกวันๆอย่างไม่หายสักทีเหมือนชั้นยังต้องรออะไรบางอย่างอยู่

ชั้นพร้อมชั้นอยากจะรู้แล้วว่าชั้นยังมีสิทธิ์รออยู่มั้ย

จะอะไรก็ตามชั้นก็จะไม่ทนที่จะทุกใจไปทุกๆวันอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งหนีเท่าไหร่มันก็ไม่ได้ไปให้พ้นจากใจชั้นได้เลย

มันกลับยิ่งตามชั้นมาไม่พ้นเสียที

ชั้นเผลอตื่นมาด้วยเสียงโทรศัพท์ในเวลา 6 โมงเช้า เป็นเบอร์ตู้ คือเบอร์ 0384385xx ชั้นรู้เลยว่าต้องเป็นเธอต้องเป็นเบอร์ที่สัตหีบ ชั้นรู้ชั้นตัดสินใจครู่หนึ่งก็รับแต่ชั้นไม่พูด เธอจึงพูดมาว่า...

ฮัลโหล.....ฮัลโหลครับ

ชั้นเลยรีบวางสายเพราะชั้นรู้แล้ว

ใช่เสียงเธอจริงๆด้วยเสียงของเธอเปลี่ยนไปเธอต้องผอมลงแน่ๆเลยหรือว่าเธอไม่สบายเสียงเธอเยือกเย็นเรียบๆ ชั้นขอโทษ ขอโทษที่ชั้นไม่พูดไป

แล้วสักพักเธอก็ใช้เบอร์เดิมโทรมาอีก ชั้นไม่รับมัน ชั้นขอโทษ

หลังจากนั้นชั้นนอนต่อกว่าจะหลับก็เล่นเอาคิดมากเหมือนกัน

แล้ประมาณ 9 โมงเธอก็ใช้เบอร์ของเธอโทรมา เบอร์ 081 ชั้นขอโทษนะคะชั้นอยากรับมากเลยนะใช่ไม่อยากพียงแค่กดชั้นก็จะได้คุยกับเธอแล้วทำไมวะ ทำไมไม่กด

แล้วเธอก็ใช้เบอร์ 085 โทรมาเป็นระยะจนถึง 10 โมง ประมาณ 4 5 สาย ชั้นไม่รับ ชั้นขอโทษนะตัวเอง แล้วชั้นก็เลยนอนไม่หลับเลยตื่นไปหาหมอ แล้วตัวเองก็โทรมาอีกตอนที่รอหมอดูแผล

 ชั้นไม่รับ  ขอโทษ.....................

แล้วชั้นก็ไปซื้อรองเท้าแตะจะเอาไว้ใส่งานพระราชทานเพลงศพย่าที่ดูสุภาพๆ เพราะเท้าพันแผลไว้ยังไม่หาย เลยใส่รองเท้าคัทชูไม่ได้ เธอโทรมาตอนบ่ายโมง อีกชั้นไม่รับ แย่จริง ชั้นมีเหตุผล ชั้นไม่ต้องการคุยกันและไม่เห้นหน้าถ้าชั้นจะต้องคุยกับเธอ ให้รู้ทุกอย่างในสิ่งที่ชั้นอยากรู้ตลอดเวลา 4 เดือน ชั้นไม่ต้องการโทรศัพท์ ชั้นต้องการที่จะเจอเธอเอง ชั้นขอเวลาไงคะ

แต่ชั้นพร้อมแล้วที่จะรับรู้แค่ขอให้ผ่านงานศพย่าชั้นไปก่อนนะคะ

แล้วชั้นจะไปหาเธอเองชั้นจะรับฟังทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นอยากรู้ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไร ชั้นไม่อาจรู้เหมือนกันว่าใจเธอให้คนนั้นเพราะรักจริงๆหรือว่าแค่น้อยใจชั้น ชั้นไม่รู้เลย ไม่รู้ แต่ชั้นจะต้องรับทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้นะคะ และไม่ว่าจะยังไงชั้นก็ต้องบอกบางอย่างกับเธอแม้จะต้องจากก็ตามว่า

....รัก

ชั้นไม่อยากร้องไห้อีกแล้วขอเถอะค่ะ ฟ้า.....

ให้จบความเจ็บปวดนี้เสียทีนะคะ

WOooo...

ภาพย้อนแสงของเด็กหญิง 3 คนนี้  กำลังกางปีกอยู่เหนือฟองทะเล

 ถึงแม้อาทิตย์จะลับฟ้าไปบ้างแล้ว

แต่แสงของมันยังคงส่องแสงอยู่หลงเหลือทิ้งไว้ให้ทะเลได้เปล่งประกายไปด้วยสีทอ

ทำให้เราได้พบเห็นชีวิตอีกมุมหนึ่งของการมองเห็น  ค ว า ม สุ ข   ค ว า ม เ บิ ก บ า น ใ จ

 ที่ทะเลได้มีอิทธิพลต่อจิตใจข้างในของมนุษย์ได้ถ้าเราสัมผัสมัน

และถ้าเกิดความฝันของเราอยู่ที่ตรงนั้นแต่เรายังอยู่ตรงนี้

เพราะเรามีทุกอย่างจนทำให้เราลืมไปแล้วว่าความฝันของเราคืออะไร

เพราะเรามีเยอะไป

โอกาสจึงทำให้เราสามารถมองข้ามความฝันไปได้

ใช่ !

ถ้าเรายอมที่จะทิ้งความจริงที่ปวดร้าวตรงนี้ไปชั่วขณะ

แล้วไปหาความฝันที่ทะเลได้ก็คงจะดีอาจทำให้เราได้ค้นหาตัวตนของเราได้บ้าง

ทะเลอาจแฝงความหม่นเศร้า

ทะเลเคยคลั่งจนเกินกว่ามนุษย์จะต้านทานมันได้

แต่ยามสงบแล้วมันช่าง ง ด ง า ม เหลือเกิน

ฉันเคยได้ยินคนพูดกันว่าเวลาทุกข์มักหอบมันไปทิ้งไว้ที่ทะเล

แล้วทำไมจึงไม่เอาความสุขไปฝากมันบ้าง

มันคงจริงอย่างที่ใครใครพูดกัน

แต่อย่างที่บอกทะเลมีอิทธิพลต่อจิตใจข้างในของเรามาก

มันอาจทำให้เราได้เผยความรู้สึกที่แท้จริงที่อยู่ลึกๆในใจของเรา

จนเกินที่จะแสดงออกมาให้ได้แสดงความอ่อนแอที่เราเก็บไว้อยู่ข้างในใจ

และมันจะทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้น

เมื่อทะเลเป็นผู้ที่ได้รับความทุกข์เหล่านั้นไปหมดแล้ว

----------------------------------------------------------

    ToMy  frist  love

นานเท่าไหร่แล้วนะ....ตัวเอง....ที่เราไม่ได้เจอกัน 4 เดือนได้แล้วนะ  ที่ตัวเองทิ้งชั้นให้รออยู่ทางนี้คนเดียวนับจากวันนั้นชั้นก็ยังอยู่ที่เดิมเสมอเลยนะป่านนี้ตัวเองจะเป็นยังไงบ้าง รู้มั้ยช่วงเวลาดึกๆชั้นต้องจินตนาการไปเองว่าตัวเองคงโทรศัพท์คุยอยู่กับเจ๊หลินเมื่อคืนเอาเบอร์ใหม่ยิงไปหาตัวเองตอนเที่ยงคืนครั้งเดียวเอง  และชั้นก็รู้ว่าตัวเองต้องโทรกลับมาแน่ๆ แล้วตัวเองก็โทรกลับมาจริงๆ  2 misscall  ที่ชั้นไม่รับสายขอโทษนะที่ไม่ได้ต้องการที่จะคุยกับตัวเองเพราะรู้ดีว่าตัวเองคงไม่อยากคุยชั้นแค่คิดถึงเลยยิงไปหาเฉยๆคงไม่ผิดนะเพราะกฎเกณฑ์ของชั้นมันเป็นอย่างนี้ ตัวเองก็ยังใช้เบอร์เก่าทั้งสองเบอร์เลย  ทำไมไม่เปลี่ยนล่ะเห็นเจ๊หลินบอกว่าตัวจะเปลี่ยนไม่ใช่หรอ แต่ถึงอย่างไรชั้นก็ไม่โทรไปกวนใจตัวเองแล้วล่ะ ไม่ต้องกลัวเลยนะ เกิงบอกว่าตัวเองกลับบ้านมาเกือบทุกอาทิตย์เลย แต่ชั้นก็ไม่มีโอกาสได้เห็นเลยเพราะชั้นยังไม่หายดีพอที่จะไปไหนมาไหนเองได้  แต่ที่รู้ๆบ้านหลังใหม่ที่ชั้นจะไปอยู่กับเพื่อนน่ะอยู่ใกล้บ้านตัวเอง ชั้นไม่อยากไปอยู่แถวซอยนั้นเลย ป้าจ๋ากับแม่จะถามถึงชั้นบ้างมั้ยอ่ะว่าพลอยหายไปไหน พ่อต้องดูถูกตัวเองแน่เลยว่าเปลี่ยนแฟนอีกแล้วอย่าทำแบบนี้บ่อยเลยนะแล้วทุกคนจะมองตัวเองไม่ดีอีก บุหรี่ที่บอกให้เลิกทีไรแล้วชอบขอตัวนึงๆ ตลอดน่ะ เจ๊หลินคงไม่ชอบหรอกนะตัวเอง เค้าก็ไม่ชอบเพราะมันเหม็นจะอ้วก  ตอนนี้อะไรอะไรในชีวิตเค้าดีกว่าช่วง 4 เดือนที่แล้วมากๆเลยนะ แม้จะยังมีเรื่องราวบั่นทอนจิตใจอยู่บ้างก็ตาม

------------------------------------------ 

เมื่อวานวันจันทร์ที่ 23 กรกฎาคม 2550 ตอนเช้าแม่โทรมาบอกว่าย่าเสียแล้ว ทำให้เรารีบตื่นและรีบเอารูปไปอัดที่ร้านแล้วฝากนกไปเอาและส่งให้ ตอนบ่ายฝนก็ตกหนักมากๆ มีฟ้าลั่นเสียงดัง จนที่ตัดไฟมันดัด  แม่สอนหนังสือเสร็จก็รีบกลับมาก่อนตอนสามโมงและไปที่วัดกันสองคนเพราะพ่ออยู่ที่นั่นแล้ว บลูก็ไปรับปู่  วันนี้รดน้ำศพตอนสี่โมง เราคอนนั่งจดธูปให้แขกเพราะเป็นหลานสาวคนเดียว และขายังไม่หายเลยเดินเซิพน้ำให้แขกอย่างคราวงานศพยายไม่ได้  คืนแรกมีแขกมามากมายเป็นพวกครูทั้งนั้น เพราะลุงเป็นศึกษานิเทศ มีแต่ครูและพวกคนใหญ่คนโตทั้งนั้นเราไม่รู้จักเลย ญาติทางพ่อก็รู้จักไม่กี่คนเพราะส่วนใหญ่เราจะสนิทกับญาติทางม่มากกว่า  คืนแรกมีพวงรีดมาสิบกว่าพวง  ลุงเอาศพไว้ห้าคืน พระราชทานเพลิงศพวันเสาร์เพราะพ่อกับลุงเป็นข้าราชการ พ่อต้องแต่งชุดขาวด้วยดัดมาแล้ว เราจะเตรียมกล้องไปถ่ายด้วย  บางความรู้สึกก็ดีใจเสียอีกที่ย่าท่านไปสบายแล้วจะได้ไม่ต้องมาทนเจ็บทรมาณกับ การโดนแทงยาแทงน้ำเกลือเจอะคอ ปวดแผลน่าทรมาณ ย่าตัวบวมไปหมดเลยเพราะน้ำเกลือ อันที่จิงโรงพยาบาลนั่นแหละที่เป็นแหล่งสะสมเชื้อโรคไม่งั้นแผลผ่าตัดย่าจะติดเชื้อและต้องผ่าอยู่เรื่อยๆหรอ ! ได้ยินลุงกับพวกพ่อคุยกันว่าหมดเงินเพื่อรักษาย่าไปล้านกว่า ค่ายาตัวนึงก็เป็นหมื่นและ อาทิตย์นึงต้องกินกี่ตัวล่ะ ค่าผ่าตัดแต่ละครั้งเป็นแสน  เสียไปเท่าไหร่ก็ได้แค่ยื้อแต่เอาชีวิตย่าไว้ไม่ได้ เงินมันไม่สามารถซื้ออะไรอะไรได้ซะทุกอย่างนะ เราเสียย่ากับยายไปภายในปีเดียว ยายเสียเดือนมกราคม ย่าเสียเดือนกรกฎาคม เราโดนรถชนเดือนพฤษภาคม สงสารพ่อ สงสารปู่ ตอนเค้าจะเอาย่าใส่โลงพ่อร้องไห้ออกมา ปู่ด้วย ปูต้องอยู่บ้านคนเดียวแล้วเมื่อก่อนยังมีกันสองคน ปู่ย่าอยู๋บ้านด้วยกันสองคน ตอนนี้ไม่มีแล้วปู่คงเหงา เช้ามืดวันที่ย่าเสียพ่อเพิ่งกลับไปสระแก้วเองเพราะวันที่ 22 พ่อมาดูย่าที่โรงพยาบาล พ่อลุงโทรไปบอกพ่อก็ตีรถกับมาชลเลยทั้งๆทียังไม่ถึงสระแก้วเลย พ่อขับรถไปกลับชลบุรี สระแก้ว เป็นว่าเล่นเลยตั้งแต่ย่าเข้าโรงพยาบาลจนงานการไม่ได้ทำกันทีเดียว พ่อจะสอบอาจารย์สามด้วย หนังสือก็ต้องอ่านเหมือนนักเรียนแต่ก็ต้องมาดูย่า สงสารพี่โต้ด้วยย่าเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก พี่โต้แอบร้องไห้ด้วย น่าคิดนะว่าต่อไปนี้ใครจะดีกว่าพี่โต้เท่าย่าล่ะ แล้วพี่โตจะมีใครมาคอยบ่นคอยรัก เราจะร้องไห้เมื่อเห้นทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง มันไม่เหมือนยายนะยายเสียเพราะมันถึงเวลายายไม่ทรมาณอะไรเลยยายได้ปนมมือไหว้อยู่ที่อกฟังเทปพระเทศน์ที่ลูกหลานเปิดให้ฟังแล้วยายก็ค่อยๆหมดลม  แต่ย่าไม่ไช่ย่าทรมาณทุกคนยื้อย่าไว้ให้นานที่สุดทั้งๆที่มันหนักมากนะเจ็บปวดทรมาณมากๆด้วยที่เราเห็นในวันนั้นๆ และวันนี้ยาโดนแต่งหน้าด้วยแก้มแดงเลย กันคิ้ว ทาปากด้วยนะสวยทีเดียว เราบอกยายแล้วนะว่าฝากพาย่าไปอยู๋ด้วยกันเพราะยายไปสบายมากๆแล้วพระท่านว่า ก็อยากให้ย่าไปอยู่ที่ที่ยายอยู่จะได้สบาย คอยมองดูลูกหลายอยู่ข้างบนสวรรค์ว่าสักวันหนึ่งจะได้มีงานมีการที่ดีและเราต้องเป็นอย่างนั้นให้ได้ คอยดูน้องนะย่า....ยาย... ที่รัก

-------------------------------------
 

ขณะนี้หัวใจอ่อนล้าคิดหาทางไปไม่ออกเลย ไม่รู้เลยว่าควรจะทำหรือเริ่มยังไงดี ที่เรายังต้องรับรู้เรื่องราวของคนทั้งสองที่เรารักและจริงใจด้วย มันกลายเป็นรักสามเศร้าแล้วหรือป่าว ไม่รู้อะไรเลย สับสนไปหมดทำอะไรไม่ถูกทุกๆอย่าง เมื่อเราพยายามตัดใจไปจากคนคนหนึ่งที่รัก เนื่องด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ที่มันอยู่ในใจ เราไม่ได้ทะเลาะกันเลย เราไม่ได้มีใครอื่น ส่วนเค้า.

ที่เธอมีคนอื่นชั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชั้นรึป่าวที่ทำให้เธอเหงาแล้วที่อีกคนหนึ่งเกิดเหงารึป่าวถึงจะรักเธอของชั้นไม่ใช่สิ ในขณะนี้อาจจะไม่ใช่ของชั้นแล้ว เจ๊หลินเหมือนจะหาสาเหตุให้ชั้นทั้งๆที่ชั้นก็ไม่รู้ว่าชั้นทำอะไรผิดเลย เจ๊บอกว่าเธอน้อยใจและคิดมาก ใช่ ! ชั้นก็รู้นิสัยนี้เหมือนกัน และก็ไม่รู้ว่าน้อยใจอะไรชั้นและชั้นล่ะน้อยใจไม่เป็นงั้นหรอ ? เจ๊หลินบอกว่าวันหยุดเจษไม่ค่อยอยากกลับบ้านอยากอยู่ที่ค่ายเพราะกลับมาก็ไม่มีอะไรทำ อันที่จริงเจ๊ไม่น่าอยู่เชียงใหม่เลยนะเจ๊น่าจะอยู่ชลเนอะจะได้ไปเที่ยวกับเจษได้ไง ชั้นคิดว่าอย่างนั้น เจ๊บอกอีกว่าทำไมชั้นไม่โทรหาเจษล่ะ ทำไมไม่เคลียกัน เจ๊บอกว่าเจษอยากดูหนังแต่ไม่มีเพื่อน เจ๊บอกให้ชั้นไปชวนเจษดูหนัง ทำไม ! เค้าคงอยากดูกับเจ๊นะไม่อยากดูกับหนูหรอก ไม่งั้นทำไมเค้าถึงไม่มาหาชั้นล่ะ ทำไมไม่ไปหรอชั้นอยู่ที่นั่น หิ่งห้อยน่ะมันโง่ที่เฝ้ารอ..รอ..ให้รักแท้มาหามัน ชั้นเคยเชื่ออย่างนั้น และจะเชื่อมันอยู่อย่างนี้จนตายจากกันไปก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความเชื่อนั้นได้  เจ๊รักเจษแล้วใช่มั้ยถึงได้เขียนถึงแต่เรื่องราวเหล่านั้นที่มันบ่งบอกถึงความรู้สึกที่ชั้นเองก็สามารถสำผัสความรู้สึกที่เจ๊กลั่นกรองเขียนออกมา และรูปของเค้าที่เจ๊เอามาลงในนั้น

รูปบางรูปที่เจ๊เอามาลงในสเปชชั้นเองก็ยังไม่ได้ลบทิ้งไปไหนยังเก็บเอาไว้อย่างดีด้วยซ้ำ  เพราะชั้นเองก็มีเหมือนกันนะ แต่ชั้นคงไม่มีสิทธิ์เอามาลงใช่มั้ย ทำไมชั้นไม่โทรไปถามเจษเองเลย ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ แล้วทำไมเค้าไม่โทรมาหาชั้นบ้างล่ะ เจ๊บอกว่าทำไมถึงหนีปัญหาทำไมไม่เลือกที่จะเข้าหามันและแก้ไข ชั้นไม่ได้หนี ! แต่ชั้นหยุดอยู่กับที่ หยุดนิ่ง มันไม่รู้จะเคลื่อนไหวไปไหนเลย เรื่องราวทางความรู้สึกแบบนี้ชั้นคิดว่าท่าทางมันยังไม่จบจางลงไปง่ายๆแน่ๆตราบใดที่เรายังไม่ได้เจอไม่ได้คุยกันสักครั้ง พอชั้นจะทำใจให้ได้และยอมรับที่จะคุยเรื่องเจษกับเจ๊เป็นปกติใจ มันก็ไม่หมดไปซะทีเดียว ยังมีบางสิ่งบางอย่างในประโยคที่ชั้นกับเจ๊คุยกันมาสกิดใจชั้นให้มันไขว้เขว และสับสน ว่าชั้นควรขะทำยังไง เจ๊สงสารชั้นและจะยื้อความรู้สึกชั้นทำไม ขอบคุนนะคะในความหวังดี แต่ชั้นก็ไม่อาจจะทำให้เจ๊ต้องผิดหวังได้เหมือนกัน ปรบมือข้างเดียวมันไม่ดัง ถ้าเค้าเลือกที่จะมีเจ๊หนูก็ยินดีและยอมรับมันให้ได้เช่นกัน เพราะถ้าเค้าต้องทำให้หนูช้ำใจอย่างนี้เค้าก็ไม่มีค่าพอที่จะให้หนูต้องยื้อแย่งอะไรเลย

-------------------------------------

    By    


 

26     Jul    2007

เมื่อคืนวันพุธที่ 25 กรกฎาคม 2550 ชั้นกลับจากงานศพย่า ประมาณห้าทุ่ม เหนื่อย !! ง่วงจริงๆ แต่นอนไม่หลับเลยเปิดเพลงฟังมีแต่เพลงเศร้าและให้กะลังใจ จนตี 1 ชั้นเลยส่งข้อความไปหาเธอมันเป็นการติดต่อครั้งแรกที่ชั้นตัดสินใจเริ่มมันเอง อย่างที่เจ๊หลินบอกนั่นแหละว่าชั้นหนีความจริงอยู่รึป่าว มันเป็นสิ่งที่ชั้นปฏิเสธมาตลอดว่า ไม่ แค่ชั้นขอหยุดพักอยู่ตรงที่ๆเดิมสักพักพอหายเหนื่อยหรือพร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะกลับมาเอง แต่จน 4 เดือนแล้วที่ชั้นและเธอไม่ได้หันหน้ามาคุยหรือเคลียอะไรกันเลย ตกลงว่าเรายังรักกันอยู่ไหม ชั้นไม่รู้ว่าเธอไปมีคนนั้นมันเพราะอะไรเพราะรักจริงๆใช่มั้น ชั้นอยากรู้อะไรๆมากมายจากปากเธอ แต่ถึงอยากรู้มากขนาดไหนชั้นก็ไม่อยากถาม ชั้นกลัว กลัวคำตอบหรอ กลัวอะไรล่ะ กลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องรับรู้ และชั้นก็หนีสิ่งที่สงสัยและอยากถามเธอมาตลอด 4 เดือน และมันคงถึงเวลาแล้วที่ชั้นจะพร้อมที่จะรับฟังรับรู้ในสิ่งต่างๆที่เป็นเรื่องจริง และไม่ว่าสิ่งที่ชั้นจะได้ยินมันจะเป็นอย่างไรชั้นต้องทำใจรับมันให้ได้เลยใช่มั้ย ชั้นจะได้รู้สักทีว่าชั้นควรจะทำตัวอย่างไรต่อไปดี แต่แค่อีกนิดเดียว ชั้นขอเวลาอีกแค่นิดเดียว ขอให้ผ่านงานศพย่าชั้นไปก่อนนะแล้วชั้นจะเป็นคนเริ่มทุกสิ่งทุกอย่างเอง  

และบทแรกมันเริ่มแล้ว.

 ชั้นใช้เบอร์ใหม่ส่งข้อความไปว่า.

สบายดีนะ..ดูแลตัวเองดีๆมากๆนะดูแลคนนั้นด้วย แล้วจะไปหาเมื่อหายดีแล้ว เจอกัน

ชั้นเป้นห่วงเธอและพี่สาวคนนั้นด้วยความบริสุทธิ์ใจเท่าที่จะรับรู้สึกมันได้มากที่สุด หลังจากที่ชั้นส่งไปชั้นก็นอนไม่หลับจนตีสามจึงหลับไป เจษไม่ได้โทรกลับมาหาเบอร์ที่ส่งข้อความแปลกๆนี้มา อาจเพราะนอนหลับหรือครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับความหมายของข้อความนั้นดี

คุณว่าเขาจะรู้มั้นว่าข้อความนั้นจะเป็นของชั้น

ชั้นอยากให้เค้ารู้เองโดนที่ชั้นไม่ต้องลงชื่อ

 ชั้นไม่ได้อยากให้เธอเลิกโทรหาเขา

ชั้นไม่ได้อยากให้เจ๊คนนั้นเสียใจ

ชั้นไม่ได้อยากให้ทั้งสองคนต้องมาเสียใจเพราะชั้น

ชั้นไม่ได้อยากเป็นส่วนเกินรึอะไรทั้งนั้น

ชั้นไม่อยากเจ็บปวดทุกวันๆอย่างไม่หายสักทีเหมือนชั้นยังต้องรออะไรบางอย่างอยู่

ชั้นพร้อมชั้นอยากจะรู้แล้วว่าชั้นยังมีสิทธิ์รออยู่มั้ย